Birleşik Krallık Siyasi Parti Programlarında AB Politikaları

Emre Bostancı 

Birleşik Krallıkta Mayıs ayına kadar Parlamentoda ağırlığı olan üç siyasi parti (Muhafazakâr Parti, İşçi Partisi ve Liberal Demokrat Parti) bulunmakta iken, irili ufaklı siyasi partiler de Birleşik Krallık siyasetinde boy göstermektedir. Bu siyasi partilerden en önemlileri: Milliyetçi İskoçya Partisi, Birlikçi Ulster Partisi, Birlikçi Demokrat Parti (Kuzey İrlanda), Plaid Cymru (Galler), Yeşil Parti, Sosyal Demokrat Parti, Komünist Parti’dir. (Boyraz, 2013).

Birleşik Krallıkta Avrupa şüpheciliği hem İşçi Partisinde hem de Muhafazakâr Partide önemli destek görmektedir ve kökeninde devletin bağımsızlığını, ayrıcalıklarının ve saygınlığının tehlikede olduğu iddiası yatmaktadır. (Dinan 2005, Cilt2, s.184).

AB üyesi ülkelerinin siyasi partiler için iki tane önemli seçimi vardır. Birincisi genel seçimler diğeri ise Avrupa Parlamentosu seçimleri. Bu iki önemli seçimle, seçmenlerin partilerinin Avrupa Birliğine yönelik tutumlarını benimseyip benimsemediği ölçülebilmektedir.(Doğan 2002,s.18). Bu bağlamda Birleşik Krallıktaki siyasi partiler sert ve yumuşak Avrupa kuşkuculuğunu temsil eden ve başarılı iki seçim sonucuna sahip iki parti olarak ortaya çıkmaktadır, Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi ve Muhafazakâr Parti. (Aras 2014, s.130).

Fakat 7 Mayıs 2015’te Birleşik Krallıka bağlı İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda’da yapılan genel seçimlerde ki sonuçları söz konusu yukarıdaki sözü edilen dengeleri belirgin olarak değiştirmiştir. (Robinson, 2015).

2015 seçimleri öncesine kadar Birleşik Krallık da Muhafazakâr Parti ve İşçi Partisi, Parlamentoda ağırlıkları olan iki parti olarak yer almaktaydı. Söz konusu partilerin AB’ye yaklaşımları ile ilgili kesin yorumlar yapmak, farklı dönemlerdeki farklı duruşları göz önüne alınarak incelediğinde mümkün görünmemektedir. Charles de Gaulle’ün vetolarına maruz kalan Birleşik Krallık ın ikinci kez reddedilen başvurusunu İşçi Partili Harold Wilson’un,  ilk başvurunun ise Muhafazakâr Partili bir Başbakan olan Harold Mac Millan tarafından yapıldığı dikkate alınmalıdır. Üçüncü ve başarıyla sonuçlanan son başvuru da yine Muhafazakâr Parti’nin iktidarda olduğu dönemde Başbakan Edward Heath tarafından yapılmıştır. Heath’in başbakanlığı döneminde, Birleşik Krallık 1973 senesinde AET’nin ilk genişleme dalgasında üçüncü başvurusunda üye olabilmesine rağmen üyeliğinden yalnızca iki sene sonra, 1975 senesinde ülkenin AET üyeliğinin devamı ile ilgili olarak referanduma gidilmiştir. Topluluk üyeliğini referanduma götürme fikrinin ikinci kez üyelik başvurusunu yapan Harold Wilson’a ait olması bu referandumu ilginç kılmaktadır. (Sefer 2014, ss.55-56). Söz konusu bu durum her dönem izlenen politikaların Birleşik Krallık’ın kendi iç politika tepkilerini oluşturması olarak açıklayabiliriz.

Devamını Oku

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir